Om een lang verhaal kort te maken:
Ik wou saxofoons verkopen en daarvoor heb je natuurlijk...saxofoons nodig
Er zijn verschillende merken om uit te kiezen, de één al wat gekker/ beter dan de ander. Ik had wat contacten hier en daar maar de meeste merken eisen een bepaalde minimumafname, of dat je effectief een winkelruimte hebt, sommigen stellen zelfs minimumeisen aan de grootte van de etalage, enz...
De dealerkortingen vielen ook vaak tegen. Ik heb een stuk meer begrip en bewondering gekregen voor de kleine(re) zelfstandige muziekhandelaar. Nu begrijp ik hoe het komt dat sommigen met moeite hun hoofd boven water kunnen houden.
Grote verdelers hebben exclusiviteitsrechten in de verdeling en bepalen de prijzen. Die machtspositie is niet altijd even mooi moet ik zeggen, vooral niet voor de handelaren...maar goed, dat is een andere topic...
Uiteindelijk dacht ik er over zelf een saxmerk te zoeken om te verdelen. Zodra ik een winkel zou hebben kon ik er een paar andere bestaande en courante merken bij nemen.
Dus ik ging op zoek...
Uiteindelijk kon ik doen zoals tegenwoordig het meest voorkomt:
Een Westers bedrijf laat saxofoons maken in China of Taiwan om er dan één of andere veelbelovende, bij voorkeur Frans klinkende naam op te zetten en aan de man te brengen, kwistig rondgooiend met oneliners als “zo goed als Selmer”, “professioneel”, “A label”, “exclusief” en “zeldzaam”… Daar zijn er dertien van in een dozijn en daar had ik geen zin in. Het is eigenlijk een vorm van misleiding ten opzichte van de potentiële koper.
In de zoektocht naar een goed saxofoonmerk kwam ik uit bij een saxfoonbouwer in Taiwan. Met wat research kwamen we tot de vaststelling dat het niet zomaar een zoveelste saxofoonfabriekje was maar een heus stuk saxofoongeschiedenis.
Ze zijn de oudste en meest ervaren saxofoonbouwers die er in het Verre Oosten te vinden zijn en het bedrijf is nog volledig in handen van de familie. Ook zowat alle werknemers zijn familie van elkaar. Ze waken met argusogen over de kwaliteit van hun saxofoons want hun familienaam en eer is er aan verbonden. Ze waren de eerste saxofoonbouwers in Azie en hebben zelf de saxofoonsbouwers van Yamaha opgeleid. Yamaha wou samensmelten met LC maar ze werden het niet eens over de aandelenverhoudingen.
Dat sprak ons enorm aan. Er hang een zoete geur van geschiedenis en vakmanschap. Bovenal geven ze blijk van enorme arbeidsvreugde en hebben ze een zeer goede reputatie.
In Taiwan zijn er 2 groepen binnen de saxindustrie: de sterk commercieel gerichte die elkaar de duivel aan doen en de 2de groep is de groep die in de eerste plaats saxofoons maken uit liefde voor de sax en die elkaar ook helpen en samenwerken. LC zit in de 2de groep.
Al bijna 65 jaar maken ze saxofoons maar buiten Taiwan blijken ze bij het grote publiek niet echt bekend te zijn. Dat komt omdat ze altijd voor andere grote en bekende saxofoonmerken hebben gewerkt. Zij maken de saxofoons en uiteindelijk komt de naam van de Westerse opdrachtgever telkens op de sax. Een ander gaat altijd met de eer lopen...Dat is eigenlijk wat jammer. Ze zouden de erkenning moeten kunnen krijgen die ze verdienen. Ik besloot ze op te bellen en een voorstel te doen om hun saxofoons hier op de markt te brengen maar dan onder hun eigen merknaam. Blijkbaar hadden ze zelf ook besloten om verder te gaan dan de grenzen van Taiwan en naar buiten te treden onder hun eigen naam.
De naam “LC” staat voor “Lien Cheng” naar de stichter en bezieler.
Sommige mensen adviseerden me een andere naam te kiezen – ééntje die commercieler zou klinken en liefst niet Aziatisch...maar uiteindelijk zou ik dan mijn volledige ideologie verloochenen om een “eerlijk” merk te verdelen.
Idd, het is niet de meest commerciele naam en sommige mensen die vooral merkgericht kopen zullen LC in eerste instantie links laten liggen maar uiteindelijk zal het wel allemaal beginnen lopen, zolang de toeters kwalitatief in orde zijn én betaalbaar blijven.
En betaalbaar zijn ze wel – al zeg ik het zelf
LC sax zit is het segment van de semi-pro en binnenkort ook pro markt.
LC wil/ zal ook niet meedoen aan de vaak weinig geloofwaardige reviews van bekende(re) saxofoonspelers die met alle plezier hun Mark VI (of een andere goeie toeter) aan de kant zetten omdat ze “plots” een ander merk hebben “ontdekt” en waar ze dan vol lof over schrijven. LC saxofoons worden niet gratis weggegeven aan grote namen en betalen voor het schrijven van reviews is taboe
.
