Improvisatie

[willemijn]

Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat je van improviseren helemaal niets leert. Het hangt wel van je mindset af hoeveel je leert.
Je moet natuurlijk vooral blijven luisteren, en je afvragen: hoe komt het dat dit stukje niet goed is, en dat dat stukje lekker klinkt?

Mijn saxleraar heeft in een van de eerste lessen gezegd dat ik vooral veel kilometers moest maken om goed sax te kunnen leren spelen. Snap ik ook helemaal. Het moet eigen worden. Misschien gaat dat bij improviseren nog wel sneller dan bij uit een boek leren.

[saxmaniac]

Ik ken iemand die maar weinig les heeft gehad, maar nu een fantastische saxofonist is
nicky manuputty

[Janneke]

Beetje zwart-wit, deze stelling.
Het kan allebei!

[the martin]

Ik ken iemand die maar weinig les heeft gehad, maar nu een fantastische saxofonist is
nicky manuputty

Speelt die dat echt zelf...
Die opname is wel erg mooi qua geluid, misschien wel te mooi..
Errrrruuugg mooie sound trouwens..

[Thijs Leuven]

Je weet niet wat voor microfoon en opname spullen hij heeft.

(verschrikkelijke pop sound trouwens, ik krijg altijd kromme zin als ik mensen zo alt hoor spelen)

[the martin]

Leuk he, verschillende smaken

[Maaarten]

Ik vind m erg goed dan ja. Loepzuiver spel.
Let me love you, en dat liedje dat ie met Do doet vind ik wat plezieriger om aan te horen.
Ik zou weleens willen weten hoe je die pop klank kunt krijgen. Tips? Thijs?

[Thijs Leuven]

Ik zou weleens willen weten hoe je die pop klank kunt krijgen. Tips? Thijs?

Metalen mondstuk, redelijk fel rietje en zeiken maar!

[wiko1948]

Ik doe veeel te weinig aan improvisatie, maar in principe kan ik een melodie die ik ken, naspelen.
Dat is natuurlijk geen improvisatie, maar het is wel handig als je uit je hoofd 'n eind weg kunt, zonder bladmuziek voor je.
Het mooie is dat ik een stemmetje in m'n hoofd een deuntje hoor spelen. Onder het spelen.
Of iemand me voor doet wat te doen - is inspiratie - of dat het vanuit m'n eigen onderbewuste komt, ik weet het niet, maar vind het wel handig.
Probleem is dat ik dat deuntje niet altijd - lees: meestal niet - kan na spelen omdat ik de techniek daarvoor nodig, mis.
Om daar uit te komen heb ik 'n jaar improvisatie-les gevolgd bij een beroeps. (Die kon het wel...! )
Het belang van de akkoorden schema's ken ik nou, maar ben daar nog veel te traag in.
Als ik ga nadenken over Am7, dan is de muziek al tien maten verder als ik dat éne akkoord op 'n rijtje heb, dus dat heeft geen zin, denk ik dan.
Dat heeft wel zin, vertelde me die leraar.
Die akkoorden moet je repeteren, repeteren, repeteren en nog eens repeteren.
Dat je ze op kunt dreunen en goed tussen je oren zitten.
Het is - als beroepsmuzikant - wel eens nodig dat je improviseert op een thema wat je niet kent.
Men verwacht van je dat je dat dan even doet.
Daarvoor zijn die akkoorden onderaan de regels van het bladmuziek.
Dat niet 'n westie van Dat doen we even. Dat is een kwestie van jaaaaren gericht daaraan werken.
Loopjes, riffs, riedeltjes, hoe je het ook noemt. Spelen, spelen, spelen.
Bedoeling is dan wel dat je die loopjes, riffjes en riedeltjes in alle toonsoorten kunt reproduceren.
Daar bereik je mee dat je steeds meer dat stemmetje uit je geestesoor kunt naspelen.
Dat je daarbij steeds minder beperkt wordt in je techniek.
En het werkt, want je blijft altijd op de goede toonsoort (als ik tijdens de les iets moest doen met een liedje).
Alleen hetgeen wat je speelt stelt nog niet zoveel voor, maar ik hoor verbetering dus da's 'n kwestie van tijd en kilometers maken.

Dus ik ga er van uit dat je improvisatie zich mee ontwikkelt met je vaardigheid.
Die kilometers heb ik inmiddels nog niet gemaakt, maar in een matig tempo (Blue Monk bijv.) begint er af en toe al wel een aardig melodietje van mezelf (...) op te borrelen uit m'n sax. Dus aan de bron zit het goed...

[lighthouse]

Ik zou weleens willen weten hoe je die pop klank kunt krijgen. Tips? Thijs?

Metalen mondstuk, redelijk fel rietje en zeiken maar!

Popsound wordt verkregen door de binnenhuisachitectuur van het mondstuk. Metaal draagt daar niet (noemenswaardig) aan bij. Metaal (=massa) levert een bijdrage aan luidheid; het volume.
Wat is dat: een redelijk fel rietje? Eéntje met haar op de tanden?

[Sjoerd]

@ Wiko1948

De kunst van het improviseren is dat je een eigen invulling kunt geven aan een vastgesteld akkoordenschema. Dat kun je doen door er over heen te fiedelen wat goed klinkt, maar dan blijf je in de praktijk vaak hangen in de tonica. Na het investeren van tijd in akkoorden en harmonieën (A-7 zien, maar a-c-e-g denken!) kun je er voor zorgen dat je in een improvisatie kunt laten horen dat je ook echt op het schema van een bepaald nummer speelt!

(gepost om 5 uur 's ochtends? WOW )

ontopic:
Van blad spelen en improviseren zijn mijnsinziens 2 heel verschillende vaardigheden: het is als appels met peren vergelijken, uit een boek spelen moet je leren, improviseren ook. MAAR: wat is een fruitschaal met alleen appels? je hebt ze beiden nodig om een volledige fruitschaal op je tafel te hebben!